Do rozpoczęcia pracy potrzebne nam będą: paca oraz szpachla drewniana, szpachelka miękka – gumowa, tzw. rakla, poziomica, drewniana łata, krzyżyki dystansowe, nożyk do cięcia płytek. Warto też zamówić plastikowe bądź metalowe listewki wykończeniowe.  Ułożenie płytek nie jest skomplikowaną czynnością, można więc pokusić się o zrobienie tego samodzielnie. Trzeba jednak pamiętać o obowiązujących regułach i zachować dokładność. Warto też wcześniej przeczytać kilka instrukcji. Są one wydawane m.in. przez producentów kleju, którzy chcą ograniczyć ilość ewentualnych błędów. Płytki ceramiczne powinno się kupić z zapasem, tj. więcej o 5%-15%, niż wynika z naszych obliczeń. Przy łączeniach prostych potrzebny jest zapas 5 procent, dla naprzemiennych 10 procent, a przy skośnych – 15 procent. W zestawie z płytkami dobrze jest zamówić dekory. Mogą to być albo ozdobne pojedyncze płytki, które przykleja się na eksponowanych miejscach, lub też wąskie kafelki, z którychukłada się ozdobne pasy wokół pomieszczenia. Dekory kupowane są pojedyńczo. Są dość drogie, dlatego trzeba przemyśleć, w jaki wzór mają się układać. Niegdyś do mocowania stosowało się zaprawę (cement, woda, wapno), dzisiaj wygodniej jednak korzystać z gotowych klejów mocujących, które wystarczy rozmieszać z wodą. Nie wolno dodawać do nich niczego na własną rękę. Oprócz zwykłych zapraw możemy także zdecydować się takie o szczególnych własnościach, tj.: szybko wiążące, elastyczne czy uelastycznione.

This entry was posted on niedziela, listopad 16th, 2008 at 08:04 and is filed under Własnoręczny montaż. You can follow any responses to this entry through the RSS 2.0 feed. You can leave a response, or trackback from your own site.