To chyba jeden z największych problemów, przed jakimi stoimi przy wyborze płytek ceramicznych. Z doświadczenia wiem, że nie warto ulegać presji innych, ani tym bardziej kierować się modą która co sezon wskazuje na inny kierunek. Decydując się na konkretną linię płytek oprócz całej fizyki związanej z nimi a także dodatkowymi funkcjami, jakie mają spełniać, warto pamiętać o swoich opodobaniach i być cały czas świadomym efektu, jaki chcielibyśmy uzyskać.

Do rozpoczęcia pracy potrzebne nam będą: paca oraz szpachla drewniana, szpachelka miękka – gumowa, tzw. rakla, poziomica, drewniana łata, krzyżyki dystansowe, nożyk do cięcia płytek. Warto też zamówić plastikowe bądź metalowe listewki wykończeniowe.  Ułożenie płytek nie jest skomplikowaną czynnością, można więc pokusić się o zrobienie tego samodzielnie. Trzeba jednak pamiętać o obowiązujących regułach i zachować dokładność. Warto też wcześniej przeczytać kilka instrukcji. Są one wydawane m.in. przez producentów kleju, którzy chcą ograniczyć ilość ewentualnych błędów. Płytki ceramiczne powinno się kupić z zapasem, tj. więcej o 5%-15%, niż wynika z naszych obliczeń. Przy łączeniach prostych potrzebny jest zapas 5 procent, dla naprzemiennych 10 procent, a przy skośnych – 15 procent. W zestawie z płytkami dobrze jest zamówić dekory. Mogą to być albo ozdobne pojedyncze płytki, które przykleja się na eksponowanych miejscach, lub też wąskie kafelki, z którychukłada się ozdobne pasy wokół pomieszczenia. Dekory kupowane są pojedyńczo. Są dość drogie, dlatego trzeba przemyśleć, w jaki wzór mają się układać. Niegdyś do mocowania stosowało się zaprawę (cement, woda, wapno), dzisiaj wygodniej jednak korzystać z gotowych klejów mocujących, które wystarczy rozmieszać z wodą. Nie wolno dodawać do nich niczego na własną rękę. Oprócz zwykłych zapraw możemy także zdecydować się takie o szczególnych własnościach, tj.: szybko wiążące, elastyczne czy uelastycznione.

Szczególnym rodzajem płytek są płytki kuchenne, które to muszą być dodatkowo niezwykle twarde. Twardość płytek nie jest tu czynnikiem decydującym o spełnianiu przez nie swojego zadania. Bardzo istotny jest sposób kładzenia. Masę mocującę należy kłaść równomiernie dla całej powierzchni. Dzięki temu unika się powstania wolnych przestrzeni, do których płytka na skutek dużego nacisku, mogłby się zapaść. Wszystko zaczęło się od braku funkcjonalności. Do tego nieustanne poszukiwanie piękna. Tak powstały płytki ceramiczne, które poza spełnianiem funkcji czysto praktycznych, przeistoczyły się w znakpłytki} były towarem drogim, a grupa odbiorców była bardzo niewielka. Nie jest tu mowa o tych bitych w dużych ilościach, raczej o płytkach, które poza ochroną przed konkretnymi czynnikami zewnętrznymi były jednocześnie używane do dekoracji.  Pomimo wielu prób z najróżniejszymi materiałami, z których mogłyby powstać izolatory czynników zewnętrznych, cały przemysł ceramiczny od niepamiętnych czasów korzysta z materiałów, których finalnym etapem przygotowania jest wypalenie w piecu w bardzo wysokiej temperaturze. Duża dostęność glin przesądziła o zasadnicznym surowcu do wyrobu płytek. Do dzisiaj zmianie uległa jedynie technologia przygotowywania tych surowców. Efekt finalny musi być ten sam: płytki ceramiczne muszą być twarde i odporne na zewnętrzne oddziaływania.